เอมมีความรู้สึกว่าเอมขาดอะไรในการสอบไปอย่างนึงซึ่งนั่นก้อคือกำลังใจจากคนคนนึงเท่านั้นเองเอมนั่งรอเค้าทั้งวันเค้าก้อไม่มาเอมรู้สึกทอใจมาเป็นที่ผิดสังเกตของเพื่อนในห้องเดียวกันมีเพื่อนคนนึงเดินเข้ามาถามหลังจาดสอบเสร็จว่าเอมเป็นอะไรทำไมถึงหน้าเศร้าและไม่มีสมาธิในการสอบเลยเอมไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าเอมเป็นอะไรเอมจึงตอบปัดๆไปว่าทำข้อสอบไม่ได้เพื่อนก้อรู้ว่าเอมมีเรื่องทุกใจอยู่แต่ไม่อยากถาม(เอมไปถามมาจากเพื่อนอีกคน)พอวันที่12คือวันสุดท้ายของการสอบเอมก้อยิ่งเศร้าหนักกว่าเดิมคือเอมไม่อยากจากเพื่อนไม่มีที่ปลอบใจไม่มีแม้กะทั่งกำลังใจในการสอบแล้วอีกอย่างเอมไปสอบสิรินธรมาแล้วเอมมาดูผลของตัวเองเอมยังร้องไห้เลยเพราะเอมไม่มีกำลังใจในการสอบครั้งนั้นจากคนนั้นอีกแล้วตอนที่เอมขออนุญาตอาจารย์ที่คุมสอบไปห้องนําตอนกลางๆชั่วโมงสอบเอมไม่ได้ไปเข้าห้องนําหรอกเอมมัวแต่ร้องไห้กับเรื่องที่เอมไม่มีกำลังใจต่างหากถ้าเค้าคนนั้นนั่งอ่านอยู่ก้อขอให้เค้ารับรู้ไว้ว่าเอมไม่เคยเลยที่จะไปรับกำลังใจจากคนอื่นนอกจากเค้าคนนั้นเอมบอกเค้าไปแล้วถ้าเอมทำอะไรผิดเอมก้อขอโทดที่ทำอไรล่วงเกินเค้าเอมสำนึกแล้วเอมไม่อยากจะทำอะไรไปที่มันผิดมากกว่านี้เอมก้อขอโทดเค้าแล้วเอมขอให้เค้าคนนั้นไปดีเเลขอให้เค้ามีความสุขมากๆเอมขอเก็บความความทุกข์ที่เอมก่อไว้ทุกข์คนเดียวจะดีกว่ามาเข้าเรื่องที่ร.ร.ต่อนะคะเอมไม่มีกำลังใจเลยเอมไม่อยากจากครูที่รักที่อยู่ด้วยกันมาถึง2ปีของการศึกษาในโรงเรียนประถมแห่งนี้ถ้าเป้นไปได้ก้อขอให้เพื่อนที่กำลงัจะจากกัน ณ วันที่28นี้เก็บคำว่าเพื่อนไว้ในใจขอบคุณเพื่อนที่ยังคงเป็นเพื่อนกันและขอให้เป็นเพื่อนกันอย่างนี้ตลอดไป